تنفس در زندگی

نقش تنفس در زندگی انسان

همه موجودات، قبل تولد نیازی به اکسیژن و ریه‌های خود ندارند. همه چیز از راه طنابی که به مادر وصل است به جنین می‌رسد. غذا، اکسیژن و … ماجرا از جایی شروع می‌شود که بچه داخل رحم مادر، رشد می‌کند. بله وقتش فرا رسیده است. نوزاد آینده، تلاش می‌کند که خود را از این تنگنا بیرون بکشد. دست‌وپا می‌زند و برای بیرون رفتن از فضای امنی که حالا برایش غیرقابل تحمل شده، تلاش می‌کند!

آماده!!! حرکت …

اگر دقت کنید، قبل از تولد بدن انسان و سایر موجودات دیگر، منقبض است. هنگام خواب نیز بدن افراد ممکن است به شکل جنین در بیاید. لحظه تولد،

اولین اتفاق بیرون آمدن از وضعیت بسته است. ماما، پاهای بچه را می‌گیرد، سر ته کرده و ضربه آرامی به پشتش می‌زند.نوزاد از همه جا بی خبر، به

خودش می‌آید و واکنش نشان می‌دهد. در اصل ضربه‌ایی که به او زده شد، عامل شروع است.

حالا باید گریه کند! با تمام قدرت این کار را می‌کند. او از هیج چیزی خبر ندارد و تنها چیزی که احساس می‌کند، نا امنی است.

لوازم و ابزار گریه کردن نوزاد  

بدیهی است که نوزاد برای گریستن به یک حنجرهٔ قوی نیاز دارد. حنجره‌ایی که بتواند صدای نوزاد را تا ۱۰ خانه دورتر بفرستد اما …

برای راه اندازی حنجره، چیزی مهم لازم است. به صورت تاخودآگاه هوا به بدن (ریه‌ها) ی نوزاد وارد شده و با اولین دَم زندگی شروع می‌شود.

موجودات زندگی می‌کنند و درنهایت هر شروعی پایانی دارد. زندگی موجودات که ـ در اینجا مقصود انسان ـ است، با خارج شدن نفس از بدن (ریه‌ها)  تمام می‌شود.

هنگام تولّد، دنیا نفسی به تو قرض می‌دهد و در پایان همان را از تو پس می‌گیرد!

ارسال یک پاسخ